Na głowie ryby znajdują się stosunkowo duże oczy. Ryby są krótkowidzami. Obok oczu znajdują się nozdrza do wyczuwania zapachów. Głowę ogranicza od tyłu pokrywa skrzelowa (głowa z tułowiem połączona jest nieruchomo). Najczęściej tułów ryby pokrywa skóra zaopatrzona w gruczoły śluzowe (śluz pełni funkcję ochronną oraz zmniejsza tarcie podczas pływania) i łuski (rzadziej zdarzają się również płytki kostne lub sama skóra). Wzdłuż tułowia ryby przebiega linia naboczna, którą wyczuwa ona ruchy wody. Płetwy – tkanka skórzasta rozpięta na promieniach kostnych – ułatwiają poruszanie, sterują ciałem i utrzymują równowagę ryby. Rozróżnia się płetwy parzyste (piersiowe i brzuszne) oraz nieparzyste (grzbietowa, ogonowa, odbytowa). Płetwa tłuszczowa występuje tylko u niektórych gatunków i jest zwykle pozbawiona promieni. Ogon ryby jest jej głównym sterem i napędem.
Nawet, jeżeli posiadamy ryby, których nazwy czy pochodzenia nie znamy, to budowa zewnętrzna ich ciała może nam dostarczyć wielu wskazówek.
Ryby oddychają tlenem rozpuszczonym w wodzie. Woda przepływa kolejno przez otwór gębowy, skrzela, w których następuje wymiana gazowa i wypływa pod pokrywami skrzelowymi. Niektóre ryby potrzebują więcej tlenu niż zawiera go woda, dlatego są przystosowane do oddychania powietrzem atmosferycznym. Do tego celu służą: pęcherz pławny (stopień jego wypełnienia odpowiada również za pływanie ryby na odpowiedniej głębokości), ukrwiony odcinek tylnej części jelita, narząd zwany labiryntem, silnie unaczynione ściany jamy gębowej, narząd nadskrzelowy lub narząd błędnikowy.
Dojrzałość płciowa ryby jest cechą gatunkową, ale życie w sztucznych warunkach może mieć znaczący wpływ na jej uzyskanie. Gotowość do tarła jest sygnalizowana przez ryby: zmiana ubarwienia (jaskrawe kolory), zmiana zachowania (niespokojne, wojownicze wobec innych ryb). W okresie tarła u większości samic pojawia się tzw. brodawka płciowa. Przeważnie występuje zapłodnienie zewnętrzne (ryby jajorodne) – samiec wabi samicę do tarliska (miejsca składania ikry), gdzie polewa tzw. mleczem (plemnikami) jaja złożone przez samicę. Podczas zapłodnienia wewnętrznego (ryby jajożyworodne) samiec wprowadza do dróg rodnych samicy męski narząd kopulacyjny. Po odpowiednim czasie dojrzałe jaja wydostają się do wody, a z nich natychmiast wylęgają się samodzielne młode. Liczba i czas składania jaj jest różny dla poszczególnych gatunków.
Wyróżniamy następujące stadia rozwoju zapłodnionego jaja: