Wężogłów Karłowaty (łac. Channa Gachua)

Wężogłów Karłowaty

wężogłów karłowaty Channa gachua

Wikipedia/Acapella /CC BY-SA 3.0

GatunekWężogłów Karłowaty
Nazwa łacińskaChanna Gachua
Rodzinażmijogłowowate
WystępowanieAzja
Długość15 - 20 cm
Temperatura15 - 30°C
Twardość wodymiękka - twarda
pH5,0 - 8,0
Zbiornik80 L
Pokarmżywy, mrożony

Wężogłów Karłowaty (Channa Gachua)

Występowanie

Wężogłów karłowaty jest gatunkiem słodkowodnym, który w warunkach naturalnych zamieszkuje górskie strumienie, większe rzeki, kanały a także zbiorniki z wodą stojącą oraz tereny zalewowe lub podmokłe na obszarze od zachodniego Afganistanu, przez Azję Środkową i Południową, do Indonezji. Jest to gatunek migrujący, chętnie przemieszczający się z miejsca na miejsce za pomocą serii skoków (również skacze na suchej ziemi).

Wygląd zewnętrzny

Ze względu na różnorodność siedlisk, jakie ryby zajmują w środowisku naturalnym ich ubarwienie różni się wzajemnie, co skutkuje różnorodnością barwnych odmian w handlu. Właściwie ich przynależność taksonomiczna nie jest jeszcze jednoznacznie usystematyzowana i w niedługim czasie może się okazać, że opisywany gatunek stanowi tak naprawdę grupę gatunków podobnych, a nie różnobarwnych odmian/populacji. Opisywany gatunek, podobnie jak inne z tej rodziny, charakteryzuje się wydłużonym, torpedowatym pokrojem ciała ze spłaszczoną głową, dużymi łuskami przypominającymi swoim wyglądem łuski węży, szeroką płetwą grzbietową (32-37 promienie) i odbytową (20-23 promienie), dużym otworem gębowym opatrzonym w ostre zęby, nad którym znajduje się pojedyncza para wąsików oraz posiadają dodatkowy aparat oddechowy umożliwiający im oddychanie powietrzem atmosferycznym (narząd nadskrzelowy). Najpopularniejsze odmiany wężogłowa karłowatego wyróżniają się beżowo-kremowym lub szaro-oliwkowym ubarwieniem ciała, z ciemniejszymi, ale słabo widocznymi, jakby marmurkowymi, plamkami na całym ciele. Promienie wszystkich płetw są wyraźnie widoczne, a jego płetwy: grzbietowa, ogonowa oraz odbytowa obrzeżone są na czerwono lub żółto oraz biało. Płetwy piersiowe posiadają u nasady czarne poprzeczne pasy. Opisywany gatunek często mylony jest z Channa orientalis, który jest gatunkiem endemicznym dla Sri Lanki i w przeciwieństwie do wężogłowa karłowatego, nie posiada płetw brzusznych. Samca rozpoznamy po bardziej imponujących płetwach grzbietowej i odbytowej, a w czasie tarła intensywniejszych kolorach. Samice są za to większe od samców i pełniejsze w partiach brzusznych.

Usposobienie

Wężogłów karłowaty jest rybą agresywną i terytorialną wobec własnego gatunku (samce wobec siebie po osiągnięciu dojrzałości płciowej). Utworzona para ze stada żyje zgodnie, w czasie tarła staje się bardziej agresywna wobec pozostałych ryb. Agresję i terytorializm ryb można nieco złagodzić poprzez systematyczną zmianę aranżacji wnętrza akwarium, np. podczas robienia podmian wody. Z natury drapieżnik, który w środowisku naturalnym poluje nocą na owady, skorupiaki oraz mniejsze ryby. Nigdy nie karmimy ryb mięsem ssaków lub drobiu – taka dieta skutkuje otłuszczaniem się wątroby ryb i prowadzi do poważnych dolegliwości układu trawiennego. Wężogłów karłowaty powinien być hodowany w akwarium gatunkowym – młode ryby są bardzo towarzyskie, starsze żyją pojedynczo lub w parach. Jeżeli zamierzamy go umieścić w zbiorniku towarzyskim dobieramy mu za współtowarzyszy ryby odpowiedniej wielkości (żeby nie skończyły jako przekąska), nieterytorialne i spokojne.

Akwarium

Gatunek preferuje przestronne akwaria – dłuższe niż wyższe, w których głębokość wody nie powinna być mniejsza niż 30 cm. Zbiornik powinien być mocno obsadzony roślinami, z licznymi kryjówkami wśród korzeni i gałęzi, pełne zakamarków stworzonych ze skał, skorup doniczek lub rurek glinianych. Oświetlenie słabe i rozproszone – ułatwią to rośliny pływające. Akwarium musi być szczelnie przykryte, gdyż rybki te chętnie skorzystają z każdej okazji do ucieczki – są bardzo skoczne. Systematyczne podmiany części wody nie są obowiązkowe, ale wskazane.

Rozmnażanie

Gatunek jajorodny. Podczas hodowli nie powinniśmy mieszać różnych odmian ze sobą, gdyż ryby się krzyżują. Pary dobierają się same z większego stada i tworzą trwałe więzi, nawet na całe życie. Dobraną parę najlepiej jest przenieść do osobnego, hodowlanego akwarium. Tarło poprzedzają zaloty i taniec godowy – stroszenie płetw i wypychanie gardła przez ryby. Podczas tarła samica znajduje się pod samcem do góry nogami i co 1-2 minuty uwalnia ona partię jajeczek, którą samiec natychmiast zapładniana – w sumie 20-200 ziaren ikry (w zależności od doświadczenia rodziców i konkretnej odmiany). Samiec zbiera złożone jajeczka do otworu gębowego i tam następuje inkubacja larw – 5-7 dni (wężogłów karłowaty należy do pyszczaków). Samica przejmuje rolę strażnika terytorium i przegania wszystkich niepożądanych intruzów (uwaga na palce). Rodzice opiekują się także narybkiem, który trzyma się blisko nasady ogona samca, a w razie zagrożenia kryje się w jego ustach. Jak długo rodzice przebywają wspólnie z potomstwem w jednym akwarium, tak długo nie dojdzie do kolejnego tarła między nimi.